Maandelijks archief: januari 2012

The Anthropic Cosmological Priciple – Barrow & Tipler (1988)

Het moet niet al te lang na mijn afstuderen (1986) zijn geweest dat ik dit boek in de bibliotheek tegenkwam. Ik was acuut geïnteresseerd. Ik nam het mee, maar lezen kwam er niet van. Gelukkig kon ik onlangs via het internet aan een 2e hands exemplaar komen. Het boek vergt veel aandacht, ik lees het ook niet in 1x uit. Ik publiceer het vast op de boekenblog en zal af en toe een stukje toevoegen. Allereerst aandacht voor het ‘Weak Anthropological Principle’ (WAP):

‘The observed values of all physical and cosmological quantities are not equally propable but they take on values restricted by the requirement that there exist sites where carbon-based life can evolve and by the requirement that the Universe be old enough for it to have already done so.’

Simpel gezegd: alle kosmologische constanten en waarden zijn precies van dien aard dat wij er zijn en de kosmos kunnen waarnemen. Dit is niets speculatiefs, het is slechts een constatering.

Het ‘Strong Anthropic Principle’ (SAP) luidt:

‘The Universe must have those properties which allow life to develop within it at some stage in its history’.

Anders gezegd, het universum MOET bepaalde constanten hebben ZODAT leven zich kan ontwikkelen om het waar te nemen. In feite zijn wij natuurlijk universum en voorzien het universum van bewustzijn.

Al verder lezend in het boek (ik ben nu bij Teleologie en het Anthropische principe) lijkt de vraag zich toe te spitsen of iets te verklaren is vanuit ‘random’, toevallige gebeurtenissen, of dat er een doel bestaat. Ontstaat een kuiken door random gestuurde processen uit een ei, of is het doel van het ei de voortbrenging van een kuiken. Groeit een uitsteeksel van een embryo at random uit tot een hand of is het de bedoeling?
Als je het zou willen berekenen, dan is het random verloop niet te volgen. Berekend wordt hoeveel computercapaciteit nodig is voor het berekenen daarvan, en dat is behoorlijk veel. Om een doel te berekenen heb je aanmerkelijk minder geheugen nodig. De schrijvers gaan zo hier en daar het spoor volgen van Maya.

Jezus van Nazaret – Paul Verhoeven

Een geweldig boek, ik heb het in één ruk uitgelezen. Het merendeel van zijn films vind ik niks, maar het boek is goed. Verhoeven zegt lid te zijn van het ‘Jesus Seminar’. Hij maakt inderdaad de indruk een erudiet man te zijn als het over de Bijbel gaat. Zijn uitgangspunt is eigenlijk: niets is wat het lijkt, er zit altijd iets onder. Wonderen, in de zin van doden opwekken, maagdelijke geboorte, lopen over water, wonderbaarlijke spijzigingen etc bestaan niet. Waarom staan ze in de Bijbel? Om een punt te maken? Om iets te verhullen? Is het er ingeslopen? Jezus is uiteindelijk niet de zoon van God, maar een gewoon mens van zijn tijd. Iemand die de komst van God sterk verwachte en daar steeds meer in ging geloven, tot het moment dat hij zelfs begon te spelen met het gebruik van geweld.
Het is inderdaad zo, dat als belangrijke mensen overlijden, de sterke verhalen losbarsten. Franciscus was er zo één. Hij was nog maar net dood, of verhalen van wonderbaarlijke genezingen gingen rond, maar ook wonderen die hij tijdens zijn leven zou hebben verricht.
Verhoeven gebruikt interessante argumenten, maar speculeert er zo hier en daar ook lustig op los. Waarschuwing: als je dit boek hebt gelezen, lees je het Nieuwe Testament niet meer op de manier zoals je dat vòòr lezing deed.
11-11-2017, een aanvulling. Ik heb het boek voor de tweede keer gelezen en kwam weer van allerlei dingen tegen die ik vergeten was. Het speculatieve gehalte is erg hoog, aan de andere kant relativeert het ook wel veel christologische zaken. Ik ben daarna begonnen met Apocalyptische ideeën ten tijde van Jezus, ik vind daar veel thema’s uit het boek van Verhoeven weer terug.