Maandelijks archief: maart 2015

Mr. Tourette en ik – Pelle Sandstrak

touretteDe schrijver vertelt zijn over zijn eigen ziektegeschiedenis. Het is een bizar verhaal. Op de lagere school had hij gedachten over Boeings 747 die zouden neerstorten als hij niet een bepaald ritueel zou uitvoeren. Zijn hersenen zouden dan uit zijn hoofd vliegen en het vliegtuig zou op zijn dorp neerstorten. Hij ontwikkelt vreemde gedachten over de letters x, y en z. Dat zijn gevaarlijke letters. Die moet je niet gebruiken, daar komen ongelukken van. Drempels worden een probleem, hij kan lang bezig zijn om al rituelend een drempel over te stappen. Toiletbezoek wordt een probleem. Het lukt hem niet een baantje te houden. Hij raakt gedurende korte tijd drugsgebruiker en wordt door de dealers sterk onder druk gezet. Hij slaapt uiteindelijk, al stinkend en ongewassen in een oude auto. Hij komt in Zweden terecht en beleeft ook daar weer van alles. Hij heeft niet veel kiezen meer. In de trein, waar hij, redelijk onsociaal een radiootje aanheeft, hoort hij over ‘Tourette’. Hij herkent zichzelf onmiddellijk. Zijn vader had dat vroeger ook al gedacht, maar door de psychiater werd hem verteld dat zoiets in Scandinavië niet voorkwam. Hij slaagt erin in contact te komen met de Zweedse professor. Vanaf dat moment neemt zijn lot een andere wending. Het is een lijdensweg om alle tics en dwang gedachten kwijt te raken. Maar uiteindelijk lukt het.

De rand van Nederland

Nederlanders houden van steden, zo is mijn idee. Daar speelt het ‘echte’ leven zich af. Daarbuiten heerst barbarij en boeren onbenul. Naar de grensstreek is het nog erger, want daar houdt Nederland op!
Er zijn inderdaad wel enige plekken aan te wijzen waar het gevoel dat de wereld hier ophoudt wel te begrijpen is. Het ‘Ruiten-A kanaal’ is zo’n grens. Verlaten, stil (naar randstedelijke begrippen) maakt het de indruk dat de beschaving voorbij deze grens ophoudt. Dat maakt het ook weer heel uniek! Als je na het toeristische geweld van de Vesting Bourtange even doorloopt, tref je een hele nieuwe wereld aan, het ‘rand van de wereld’ gevoel. Dat het Paaseiland vanaf deze plek gekoloniseerd is, wordt hier duidelijk…

Zie vooral ook HIER…

 

Berlijnse mazelen – Berliner Masern

Het zal je niet ontgaan zijn: in Duitsland heerst een mazelen epidemie, vooral in de regio Berlijn. Der Spiegel besteed er veel aandacht aan, maar ook landelijk was dat het geval. Mazelen is geen onschuldige kinderziekte, 1 op de 1000 kinderen sterft eraan. Het valt op dat de mazelen vooral voorkomen in gebieden waar weinig gevaccineerd wordt. In de meeste gevallen betreft het regio’s -aldus Der Spiegel- met veel hoog opgeleide mensen die een groot probleem met vaccineren hebben. Met name het BMR vaccin zou autisme veroorzaken. Het is hier net als in Nederland dus. Er wordt hier in Duitsland nu sterk de nadruk gelegd op het gevaar dat je voor anderen meebrengt als je niet gevaccineerd bent. En er gaan dan ook steeds meer stemmen op om vaccinatie verplicht te stellen. Of, in geval van niet vaccineren, kinderen te weren van Kindergarten. Omdat er nu ook een kind aan gestorven is, worden ook de vaccinatie weigeraars wat zenuwachtig. Benieuwd hoe dit verder gaat!

Kopftuchurteil

Als grensbewoner lees ik natuurlijk ook Duitse kranten en tijdschriften. Naast ‘Der Spiegel’ ook af en toe ‘Die Zeit’. In de Tagesschau was het ook al een thema: het Bundesverfassungsgericht heeft beslist dat moslima’s op staatsscholen hoofddoekjes mogen dragen. Want iedereen is vrij zijn religie te belijden. Op de voorpagina geeft Die Zeit daar aandacht aan. Het is leuk voor die moslima’s (hoop je dan maar), maar hoe zit het met de mensen die hun kinderen naar een openbare, niet-religieuze school willen sturen? Wat gebeurt er als iemand een burka wil gaan dragen om dezelfde reden? En wat als kinderen vragen waarom de docenten deze kledingstukken dragen? En ze krijgen uitleg? Dat vrouwenhaar onrein is of dat mannen geen vrouwenhaar mogen zien? Wat als moslim leraren nu gaan klagen dat al die onbedekte meisjeshoofden een provocatie zijn die hun geloof beledigt? Moslimouders hebben volgens de krant nu een wettelijke stok om hun tegenstribbelende dochters aan de hoofddoek te dwingen. De krant signaleert dat ouders hun kinderen al moeten beschermen tegen het ‘Girlie’ vrouwbeeld, maar nu ook nog tegen het patriarchale vrouwelijkheidsideaal dat nu door de Duitse staat wordt gesanctioneerd. Een ander verwacht effect dient zich nu al aan: nu de hoofddoekjes ban weg is, dragen dus alle eerbare vrouwen/meisjes hoofddoekjes. Doe je dat niet, dan ben je dus geen eerbare vrouw.

Dit doet me denken aan de zaak van de Haagse tramchauffeur die in werktijd een kruis droeg. Dat werd hem verboden, terwijl tegelijkertijd hoofddoekjes werden toegestaan.
Het is een vreemde wereld. De term Islam kwam erg vaak in deze aflevering terug. Het is hier wel een thema aan het worden.

O ja, in de aanloop naar moederdag las ik op een Islamitische site dat moederdag ‘Haram’ is, slecht vanwege de vele veronderstelde christelijke wortels, dus niet goed.

Franciscanessenklooster in Thuine, maart 2015

Eén of twee keer per jaar ga ik met mijn OFS gemeinschaft uit Assen naar het klooster in Thuine, Duitsland. Het is daar altijd goed toeven. Thuine ligt net als Heede in het Emsland, zo ongeveer 85 km van mijn huis. Het was nu nog in de 40-dagentijd, dan worden de beelden en het grote mozaiek in de kerk met een doek bedekt, een gordijn in geval van het mozaiek. Er is voldoende tijd voor ontspanning en contemplatie, daarnaast wordt het weekeinde besteed aan een thema, in dit gevalhet leven en werk van de filosoof Gabriel Marcel (1889-1973). Onder de link vind je wel enige informatie over zijn leven en denken.
Wat mij uit het hart is gegerepen is het citaat uit ‘Om de menselijke waardigheid’ van G.M., dat weer een citaat uit ‘Penseés’ van Pascal is: 

‘Ik zie die eindeloze diepten van het heelal mij omvatten, en ik zie mij geplaatst  in een hoekje van die onmetelijke uitgestrektheid, zonder dat ik weet waarom ik juist hier ben geplaatst en niet ergens anders, noch waarom de kort spanne tijds die mij is gegeven om te leven, mij juist op dit punt is toegewezen en niet op enig ander punt in de eeuwigheid die aan dit ogenblik is voorafgegaan, of in die welke nog zal volgen.  Ik zie aan alle kanten slechts oneindigheden die mij insluiten als een atoom en als een schaduw, welke slechts een ogenblik zichtbaar is om dan nimmer weer te keren!’

 

Erg mooi is ook het gedicht van Rutger Kopland
dat in het kader van dit thema aan de orde kwam:
 
Onder de appelboom
 
Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom
ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom
 
toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom
 
en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was
 
gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

 

Rutger Kopland, Verzamelde gedichten, 11

Königin des Weltalls und der Armen Seelen

In de periode van 1937 tot 1940 is Maria een aantal malen verschenen aan vier meisjes uit Heede. Maria verscheen op een wolkje, zwevend boven de grond. Ze droeg een kroon. Op haar arm het Kind Jezus. Samen met Jezus hield ze een bol met daarop een kruis vast (Een ‘Rijksappel’, ook  wel ‘Koningsappel’ genoemd). Deze afbeelding zie je in heel Heede terug. Ze stelde zich voor als ‘Königin des Weltalls’ und ‘Königin der Armen Seelen’.
Dat was de Nazi regime niet welgevallig, want die hadden een gloeiende hekel aan Katholieken. De meisjes zijn ook erg onder druk gezet om hun mond te houden.
Uiteindelijk is dat niet gelukt. Heede heeft zich ontwikkeld tot een bedevaartsoord. Het schijnt wel wat minder te worden, evenredig met de vermindering van Katholieken in het algemeen.

Het hele verhaal vindt u HIER in het Nederlands.
Die ganze Geschichte finden Sie HIER auf  Deutsch.

De eeuw van de Helden – Kathleen Herbert

EeuwVanDeHeldenDit boek staat sinds 23 mei 1990 in mijn boekenkast. Na de eerste twee bladzijden heb ik het opgegeven. Totdat ik deze week het weer in handen kreeg, om het in één ruk uit te lezen. Het speelt in het Engeland van de 7e eeuw. De Romeinen en Arthur zijn er niet meer, maar zijn wel levende herinneringen. Keltische en Engelse koninkrijkjes bestaan naast elkaar. Die hebben voortdurend oorlog met elkaar. En dan heb je de Picten ook nog. Het Christendom heeft voet aan de grond gekregen, maar Wodan en Freya (‘de Vrouwe’) zijn nog duidelijk aanwezig. Riemmelth is een Keltische prinses. Haar koninkrijk komt onverwacht zonder mannelijke opvolger te zitten. Om het Rijk veilig te stellen wordt ze uitgehuwelijkt aan een Engelse prins, ze gruwt ervan. Ze neemt snel een Keltisch minnaar, ook een prins. Het maakt niet uit, ze wordt alsnog uitgehuwelijkt aan de Engelse prins, Oswy. Hij blijkt een sympatiek mens. Maar aan zijn hof zit iemand die Riemmelth dood wil hebben. Ze slingert een speer over haar hoofd, daarmee valt ze toe aan Wodan. De heidense riten worden in redelijk detail besproken.

In haar eigen koninkrijk ontstaat ook onvrede over het feit dat er nu een Engelsman op de troon komt. Intrige en gekonkel. Naast dit alles ziet de schrijfster kans om tamelijk geloofwaardig het leven, met zijn vele eigenaardigheden, te schetsen. Ik vind het een erg mooi boek en verbaas mij erover dat het zo lang geduurd heeft voor ik het gelezen heb.