Maandelijks archief: februari 2016

Oorlogsmonumenten

Dit land heeft kort achter elkaar een aantal grote oorlogen gevoerd. Miljoenen zijn gesneuveld. Je komt dan in vrijwel alle dorpen monumenten tegen met namen van gesneuvelden uit de Eerste Wereldoorlog, de Grote oorlog. Ook even buiten Aschendorf, niet bepaald een metropool, een klein monument. 17 namen staan erop, waarvan 2 personen die vermist zijn. Op andere plaatsen staan er vaak veel meer op, zoals in Heede. Bij veel van deze oudere Kriegergedänkstätten zijn later de gevallenen uit de Tweede Wereldoorlog geplaatst, eventueel aan de zijkant of zelfs achterkant.

Rotterdam

Soms wendt de Heeder Beobachter zijn blik weer naar het buurland. Hij maakte een ‘Rootsreis’ naar zijn geboortestad Rotterdam, waar hij tot en met zijn 7e heeft gewoond. Een bezoek aan de oude buurt, in Rotterdam Zuid stond bovenaan het programma. Maar wat een anticlimax! De eerste persoon die hij ontmoette maakte een verwarde indruk, de volgende had zijn ogen ook ‘niet geheel waterpas’ en de derde zag er ook al niet blij uit. De oude flats waren er niet meer. Frisse nieuwbouw met veel vuilniszakken op het balkon. Eind jaren ’50 begin ’60 zag het er toch een stuk beter uit, een nette buurt!
De rest van Rotterdam was aardig om te zien. Het was een stuk internationaler geworden.

Europa Report

Een mooie film. Een film die, zoals ook al door anderen opgemerkt, de ‘science’ weer terugbrengt in de fiction. Een expeditie naar Europa, een maan van Jupiter met veel water en een ijs oppervlak moet daar leven aantonen. Halverwege de reis raakt het contact met Aarde verbroken en gaat de bemanning op eigen gelegenheid verder. Der reis is niet zonder problemen. Eenmaal bij Europa wordt de landing ingezet, het schip landt niet op de geplande locatie, maar iets verder. Er lijkt leven onder het ijs te zijn. Net als in Space Odyssey 2010 komt dit leven niet goed in beeld. Alleen aan het eind, als het ruimteschip door het ijs zakt, zie je even heel kort een intvisachtig wezen in beeld. Dat ik zo kort het vrahaal kan schetsen heeft te maken met de aandacht die de reis krijgt, de verwikkelingen, de techniek etc. een aanrader.

De Full Version vindt je HIER

Frontlines serie – Marko Kloos

Begin 22e eeuw is de aarde verdeeld in twee grote machtsblokken: Noord Amerika en de de Sino-Russische Alliantie. De hoofdpersoon woont in een Sociaal Woonblok. Dat is een conglomeraat van gigantische, saaie flatgebouwen, waar je kunt wonen, te eten krijgt, basis medische verzorging ontvangt en dat is het zo ongeveer. De meeste mensen zijn werkloos. In de wooncomplexen heerst een bepaalde mate van anarchie. Overvallen, mishandeling, bendevorming. Waar de overheid zijn geld vandaan haalt is niet duidelijk.  Het moet erg veel zijn, want het leger is erg groot. Er is een ruimtevloot, er zijn koloniën in de ruimte. En dat kost bakken met geld. De hoofdpersoon meldt zich aan voor het leger. Betere voeding, goede conditie en wat avontuur. Maar dat valt goed tegen als er een merkwaardige invasie plaatsvindt van het eerste buitenaardse ras dat men tegenkomt Het zijn grote wezens, zeker 30 meter hoog, die stuk voor stuk de gekoloniseerde planeten overnemen. En ondertussen gaat de strijd met de Sino-Russen gewoon door. Gezien de hoge kwaliteit van al het militaire materiaal ga je je toch echt afvragen wie dat allemaal maakt, waar het vandaan komt. Maar het verhaal is goed.

De Lankies, zoals ze worden genoemd, zijn niet te stoppen. Langzaam maar zeker dringen ze verder op. Pas al er geen kolonie meer over is beginnen de Noord Amerikanen en de SinoRussische Alliantie samen te werken met wat er nog over is. Het verhaal eindigt op aarde. Er vindt geen wonderbaarlijke redding plaats. En al het geld: ja, dat werd al die tijd bespaard op de burgers die steeds minder kregen.

Het valt me wel op dat de meeste SF die geschreven wordt, althans de SF die ik zie, militaire SF is. Verder: dit is wel een héél summier overzicht van de boeken, maar schetst wel redelijk de achtergrond van het verhaal.

Een 7, zou ik zeggen. Niet slecht, maar ook niet super.

The Cave

Het verhaal begint in Roemenië, tijdens de Koude Oorlog. Een groep avonturiers ontdekt een oude kerk in de bergen, gebouwd door de Tempelridders. Onder de kerk ligt een enorm grottencomplex. De Tempeliers hadden het afgesloten, omdat er ‘demonen’ zouden huizen. De expeditie blaast de afsluiting op, waarbij de hele kerk instort en zij allen onder de grond opgesloten raken.

Tientallen jaren later gaat een volgende expeditie aan de slag. Eenmaal diep in de grotten blijken daar vervelende wezens te wonen. In hun verdediging daartegen stort de weg terug in en moeten ze een nieuwe route kiezen. Bij microscopisch onderzoek vinden ze een parasiet, die in alle levende wezens kan voorkomen en ze wezenlijk verandert. De boosaardige wezens zijn vermoedelijk de gemuteerde leden van de laatste expeditie. Uiteindelijk ontsnappen slechts enkele van de totale expeditie. Het verhaal blijft open, maar dat moet jezelf maar zien.

De beelden zijn schitterend, mooi gefilmd. Het verhaal is spannend, maar totaal niet origineel. Wat de moderne films vrijwel allemaal als hinderlijke eigenschap hebben, is dat ze van de ene actie in de andere schieten, je raakt het overzicht kwijt van wie wat waarom en waar ook al weer deed. In de trailer zie je dit terug.

Klik HIER voor het hele verhaal.

Frieden auf Erden – David Boyle

De wapenstilstand van kerst 1914 is het basis thema van dit boek. Hoe kon dit zo spontaan ontstaan? Want spontaan was het. Er was geen afspraak gemaakt, de hoge officieren waren er fel op tegen. Er worden een aantal situaties beschreven. Het gebeurde over de hele frontlinie, maar niet overal. En ook daarna bleven momenten van rust voorkomen, waarbij de Britten hun haar door de Duitse kapper lieten knippen. Veel Duitsers hadden gewerkt in Engeland of hadden hun familie daar zelfs nog. Ze spraken dus goed Engels. Daarnaast was het front gruwelijk, zaten beide partijen in hetzelfde schuitje en hadden de soldaten geen enkel vertrouwen in de capaciteiten van de mannen die hun moesten leiden. Er was ook geen ideologie die een rol speelde. De lagere officieren hebben waarschijnlijk vaak toegestemd in dit soort pauzes om hun mannen rust te gunnen en om de doden te kunnen begraven. Het was ook een soort oorlog die niemand voor mogelijk had gehouden. Niet iedereen verviel tot barbarij.

Na de Bevrijding -Ad van Liempt

Een interessant boek. De oorlog en het leven hielden eigenlijk met de capitulatie niet op. Het bleek letterlijk en figuurlijk een puinzooi in Nederland. De infrastructuur kapot, huizen kapot, economie kapot. En dan lagen er ook nog overal mijnen. Maar daar had je nog Duitsers voor, die konden dat opruimen. Er zijn nog vele tientallen Duitsers gestorven als gevolg daarvan. De grote opruiming begon. De moffenmeiden, de NSBers. Uiteindelijk zaten de kampen overvol en niet iedereen kon berecht worden. Lieftinck verklaarde alle hondertjes voor ongeldig, even later moest iedereen zijn geld bij de bank inleveren. Er was teveel geld in omloop gebracht door de Duitsers, dat moest weg. En verder moest iedereen maar kunnen aantonen waar hij zijn geld mee verdiend had in de oorlog!
Men kwam op het idee dat Nederland groter moest worden, minstens de helft groter, want het land was overbevolkt. Tot voorbij Oldenburg, liefst tot Hamburg. Dat gebeurde niet, het werd een hoekje van 69 vierkante kilometer. In 1963 gaf men het weer terug. Het volgende plan was om alles wat Duits was uit te zetten. Dat gaf ook weer problemen, want de meeste Duitsers zaten al vanaf WO1 in Nederland en waren volledig ingeburgerd. Toch werden er in 1947 nog een aantal uitgezet. Uit het bed gelicht, spullen bij elkaar grabbelen, hup, over de grens.
En toen bleek er ook nog een kolonie te zijn die bevrijd was. De Japanners waren ineens de ordehandhavers en de beschermers van hun krijgsgevangenen. En de Indonesiërs wilden onafhankelijkheid. De Nederlandse regering zag zich geplaatst voor gigantische problemen.
Enzovoorts.
Nederland bleek een klein, hulpeloos landje, volledig in de macht van de Amerikanen en ook geen koloniale grootmacht meer.

In dit stukje beschrijf ik alleen nog maar het begin van dit boek. Het geeft een heel aardig inzicht hoe het zo gelopen is met ‘Ons Indonesië’, maar ook nog van vele andere dingen. Het een absolute aanrader!