De Hel van Jipsinghuizen

HelJipsinghuizenTurfklein

 

 

 

 

 

 

Een zeer interessant boek. Als je zo door het schone Westerwolde rijdt, heb je geen idee wat er in de 20er en 30er jaren zich allemaal afspeelde. Hoe het veen werd weg gespit en omgespit teneinde er vruchtbaar land van te maken. Dat gebeurde in de vorm van werkverschaffing, want de werkloosheid in die tijd was enorm. Je moest naar de werkverschaffing, anders kreeg je geen steun. Als je van beroep grondwerker of boerenarbeider was, dan was dat, aldus de verlagen in het boek wel te doen. Maar als je dominee of onderwijzer ofzo was en je had nog nooit een schop vastgehouden, dan ging je kapot. Men woonde in barakken, keten, geleid door een keetvrouw. Het stonk daar vreselijk naar lysol, tegen de vlooien. Het grote brein achter dit hele project was Buiskool. Hij was ooit dominee(!) en later burgemeester en leider van het project. Hij was bijzonder onbuigzaam, niet geneigd tot compromissen en liep altijd met een Browning 9mm revolver op zak. Als je hem wilde spreken dan lag het wapen op tafel. De andere kant is natuurlijk dat, als je zo’n project wilt laten slagen, je ook vrijwel niet anders kunt optreden.

Een van de voormalige arbeiders zegt nog: “Je werd niet geslagen, maar verder was je slaaf”.

 

Sein Name war Franziskus

Dit paasweekeinde toonde de NDR een twee-delige TV film over het leven van Franciscus van Assisi. Heel aardig van opzet, geen spectaculaire scenes. De grootste hoogtepunten uit het leven van Franciscus kwamen aan de orde. Het was een mooie film die de inspiratie en bevlogenheid van de man duidelijk liet uitkomen.

Gepubliceerd op 29 feb. 2016

Die große italienische Filmemacherin Liliana Cavani erzählt das Leben des Heiligen Franziskus aus der Sicht seiner treuesten Gefolgsleute: Klara von Assisi und Elias von Cortona.

Man of War series – H. Paul Honsinger

MoW1MoW2Zoals al eerder opgemerkt, op de één of andere wijze krijg ik voortdurend militaire SF binnen waarbij meestal strijd geleverd moet worden tegen een buitenaards ras. In dit geval is dat slechts gedeeltelijk waar: de ‘Krag’ zijn afstammelingen van aardse ratten. Een buitenaards ras heeft, zonder bekende redenen, een aantal aardse levensvormen verplaatst naar een verre planeet. En nu zijn ze terug, boosaardig, aanbidders van een al even onplezierige godheid.

De hoofdpersoon, Max, is een beetje een kleurloze, bijzonder intelligente, onversaagde Space Navy officier. Hij krijgt een schip toebedeeld dat door een vorige kapitein niet goed is behandeld. ManofWar3Zijn taak is om schip en bemanning weer tot een een soepel geheel om te vormen. Uiteraard lukt dat. De scheepsarts is zo mogelijk nog briljanter. Je vraagt je af wat zo iemand als scheepsarts moet. Maar gezien de hoeveelheid avonturen komt hij ruim aan zijn trekken. Het heelal kriebelt van het leven, opvallend bijna allemaal op een vergelijkbaar technologisch niveau. Dat komt omdat een ouder ras alle ontwikkelende rassen vernietigde, totdat zijzelf vernietigd werden. Vandaar de ‘Fermi-paradox’. De schrijver gebruikt een grote hoeveelheid (pseudo) wetenschappelijke termen om het ruimtereizen te beschrijven.

Ik zie diverse thema’s terugkomen: de militaire setting is vergelijkbaar met StarTrek. Er zijn ‘Oudere Rassen’ die nieuwkomers vernietigen en de Fermi-paradox (als het heelal zoveel leven moet bevatten, waar zijn ze dan?).

Het verhaal leest overigens wel plezierig weg, je kunt grote lappen tekst overslaan zonder de draad kwijt te raken.

Duitse Bermen

Duitse bermen zijn zeer interessant. Als je er rustig langs wandelt, zie je allerlei soorten drankflesjes en flessen langs de kant van de weg liggen. Kleine ‘Wodka Gorbatschow’ flesjes, grote Jägermeister flessen, wijnflessen, plastic bierflessen, kapot gegooide glazen bierflesjes etc. Het is me nog niet helemaal helder hoe dat allemaal zo egaal verspreid langs de weg terecht komt.

 

Is dat niet de zoon van Jozef? – Pinchas Lapide

ZoonVanJozefHet boek is uit het Duits vertaald in 1985. De oorspronkelijke uitgave is van 1976. Daar zit 9 jaar tussen. En tussen de eerste uitgave en mijn lezing ervan zit 40 jaar! Lapide geeft een overzicht van alle schoolboeken in Israël waarin Jezus wordt genoemd. Dat is niet veel en vaak ook er summier. In het dagelijks spraakgebruik werd Jezus de afgelopen 2000 jaar enkel aangeduid als ‘die man’.

In het tweede deel bespreekt hij wat verschillende rabbijnen zoal over ‘die man’ hebben gezegd. Daar zit een groot verschil in, afhankelijk van de periode waarin de uitspraken zijn gedaan. In de middeleeuwen werden joden vaak vervolgd en gedwongen zich te verdedigen. Veel geschriften zijn dan ook polemisch van aard en vaak ook niet compleet omdat de kerkelijke censuur er in geschrapt heeft. Jezus werd echter nooit, aldus Lapide, verguisd. Ook al dwaalde hij eventueel nog zo veel, hij was wel een jood.

De joodse auteurs maken een verschil tussen Jezus en zijn volgelingen en de kerk zoals die vanaf Paulus is ontstaan. Jezus en zijn volgelingen waren dwalend maar in orde, de kerkvaders daarentegen dwalenden die anderen misleiden. Volgens de rabbijnen noemt Jezus zich nergens God en teksten die eventueel zo uitgelegd zouden kunnen worden zijn verkeerd vertaald en begrepen. ‘Blz 102: ‘Jezus heeft nooit een school of religie willen stichten. Hij had ook niet het minste vermoeden van de geloofsbeweging die later in zijn naam in het leven zou worden geroepen’. De Drie-eenheid wordt met enige verbijstering bekeken (waar ik me alles bij kan voorstellen). Maar op zich is dat niet zo’n punt, want (blz 790 ‘de geestelijke elite ziet de triniteit niet anders dan een soort personificatie van de goddelijk attributen leven, macht en kennis’. Die attributen beschrijven uitsluitend het ervaarbare goddelijke handelen. Deze conclusie is sinds de 10e eeuw door bijna alle gezaghebbende rabbijnen aanvaard. Diverse rabbijnen zagen het Christendom en de Islam als voorstadia op de heilshistorische weg naar de definitieve verlossing van de mensheid. Iets wat je niet zo zou zeggen als je vandaag de dag om je heen kijkt.

Het is een interessant boek met een hoog informatiegehalte geschreven vanuit welwillend joods perspectief.

Lager VI Oberlangen – Friedhof

Hier ruhen Sowjetische Kriegsgefangene. Die Namen von 62 Toten in Einzelgraben sind bekannt. Die Namen von 2000 bis 4000 Toten in Massengräbern und von zwei Toten in Einzelngräbern sind unbekannt. Die gefangenen starben zum grössten teil an unterernährung und Epidemien.

Voor een uitgebreid fotoverslag zie HIER