Maandelijks archief: juni 2017

Expeditionary Force 1 (Columbus Day) – Craig Alanson

Op een kwade dag komt er ineens een aantal ruimteschepen uit de lucht vallen. Eén stort neer in een dorpje, de rest vernietigt de belangrijke industriegebieden en energieverzorging, waardoor een groot deel van de infrastructuur van de Aarde verdwijnt. In het dorpje blijkt dat de inzittenden buitenaardse soldaten zijn, ze lijken wat op hamsters, ze noemen zichzelf Ruhar. De held, Joe Bishop, weet samen met een aantal dorpsbewoners een soldaat te vangen en over te dragen aan de militairen. Hij is zelf militair, vandaar. De Ruhar worden verdreven door de Kristang, een soort hagedissen die meteen de natuurlijke bondgenoten worden van de Aarde. Je voelt het al aankomen: hagedissen, dat kan niet goed komen, en dat komt het ook niet.

De Kristang vragen Aardse militairen voor hun strijd tegen de Ruhar en die krijgen ze. De held, die ook bij die troepen zit, komt terecht op ‘Paradise’ een planeet die net is veroverd op de Ruhar, ze moeten er voor zorgen dat de Ruhar fatsoenlijk van de planeet verdwijnen. Als de Kristang uiteindelijk hun Nazi mentaliteit laten zien, weigeren veel Aardse militairen mee te werken. Gelukkig veroveren op dat moment de Ruhar de planeet weer terug, eigenlijk zijn ze wel aardig. Het verhaal begint vervelend te worden als Joe een kleine supercomputer (heel erg super) ontdekt die door de ‘Ouden’ is gebouwd, die heel veel kan en niet groter is als een bierblikje.

Die ouden waren de eerste bewoners van de Melkweg die alle geheimen der natuur hadden opgelost en daarna verdwenen. Er ligt in het universum nog veel spul van ze, deze entiteit die ‘Skippy’ gedoopt wordt, is één van die ‘spullen’. Omdat hij bijna alles kan wordt het verhaal wat saai, de discussies wordt pseudo lollig. O ja, zowel de Kristan als de Ruhar hebben een ander ras als patroon boven zich staan, en die ook weer. Het doet een beetje denken aan de ‘Uplift-saga’ van David Brin. Het boek was aardig om te lezen, het eind is wat teleurstellend.

Bewaren

The Stars My Destination – Alfred Bester

Het is al een oud boek. Het verhaal speelt in een nabije toekomst. De mensen hebben het ‘jaunten’ ontdekt. De naam komt van de eerste die het overkwam, het is teleporteren door de geest over een afstand van duizenden kilometers, maar niet meer. Je moet redelijk goed weten waarheen precies. Wat er anders gebeurt is niet duidelijk. De manen van de buitenplaneten zijn in oorlog met de aarde en Mars. Het verhaal begint in een scheepswrak dat rond drijft in de ruimte. De hoofdpersoon Gully Foyle, is de enige overlevende van een aanval en zit al een half jaar in een ruimte ter grootte van een inloopkast. Er is voldoende zuurstof voor die kast. Hij heeft een ruimtepak waarvan de zuurstofflessen het niet doen, dus hij kan ongeveer 5 minuten uit de kast om uit het wrak zijn voorraden te halen. Eindelijk ziet hij een ruimteschip dichterbij komen, hij kan de naam lezen. Maar daarna verdwijnen ze en laten hem achter. Hij zweert wraak. Zijn haat maakt dat hij zich op allerlei gebieden ontwikkelt. Hij begint het wrak aan te pakken en ziet uiteindelijk kans om het op gang te krijgen, uiteindelijk komt hij in de asteroïden gordel terecht, wordt gered door een vreemd volkje dat daar ooit is gestrand en zich zelf verder heeft ontwikkeld en door de rest van de mensheid is vergeten.
Hierna wordt het wat warrig. Waarom hij werd achtergelaten wordt steeds duidelijker. Hoe het precies zit vindt u HIER.
Het verhaal lijkt wel wat op de SF versie van ‘De Graaf van Monte Christo’. Aan het eind blijkt hij de enige mens die in staat is om van ster naar ster te ‘jaunten’. Hij eindigt uiteindelijk op de asteroïde waar hij ook begon, in een klein vertrekje, in diep religieuze vervoering.