Maandelijks archief: december 2017

Angel in the Whirlwind 4: Desperate Fire – Christopher G. Nuttal

Tja, als je eenmaal in zo’n serie zit stop je niet zo gauw. Ik heb  het boek in 1x uitgelezen,  vrijwel zeker wetende hoe het verder zou gaan. En dat klopte ook wel zo  ongeveer. Als de Gemenebest (Commonwealth) oprukt, vertragen de slechterikken van de Theocratie de opmars door complete planeten met zware kernbommen te vernietigen. De  druk op middelen om de resterende bevolking te redden en elders onder te brengen is  enorm. De opmars van planeet naar planeet komt daarmee te vervallen. Het wordt dus een gigantische invasie naar Ahura Mazda, de centrale planeet van de Theocratie. Het lijkt allemaal wat op de invasie bij Normandië. Ik zal het verhaal niet in detail uitleggen. Wel  had ik na 4 delen wel eens willen weten wat die religie   van de Theocraten nu eigenlijk inhoud. Verder, en dat betreft de hele serie, lijken de ruimteschepen georganiseerd als de Enterprise van captain James T. Kirk. Je zou verwachten dat vrijwel alle dingen in een ruimteschip automatisch gaan. Bijvoorbeeld, als er een gat in de romp ontstaat, zou de kapitein niet moeten roepen dat ze het moeten afsluiten en het dek verzegelen. Tegen die tijd is het al te laat. Maar hoe dan ook, aan het eind van het verhaal is de oorlog afgelopen en Kat Falcone moet hele nieuwe uitdagingen gaan zoeken, want de schrijver heeft gezegd dat er nog meer komt!

Angel in the Whirlwind 3: Cursed Command – Christopher G. Nuttal

Ik ben weer gevallen voor deel 3. De oorlog tussen de  Commonwealth en de Theocratie gaat door. De Theocraten komen echter steeds meer onder druk te staan. De eerste officier van Kat Falcone, William is ondertussen sir William geworden en kapitein van  de Uncanny, een kruiser. Het is een verwaarloosd  schip, de kapitein is door de bemanning vermoord, maar officieel is het een ongeluk.

Er zijn  een aantal planeten die niet weten of ze de Theocraten of de Gemenebest moeten steunen. Ze moeten wel kiezen want ze liggen op een strategisch punt. De piratenactiviteit is er door de invloed van  de Theocraten toegenomen. En ander puntje dat meespeelt, is dat alleen mensen van Tyre, de centrale wereld van de Gemenebest, hoge militaire posten kunnen bekleden. De rest niet, Sir William is de enige. Dat geeft een wrang gevoel de leden van deze Gemenebest.

Ziehier de ingrediënten voor het verhaal. Het verhaal blijft boeien omdat er allemaal bekende ingrediënten in zitten. De Commonwealth lijkt erg op die van de Britten. De Theocraten lijken erg op Nazi’s en IS, ze hebben bijna allemaal Arabische namen. De sympathieën liggen duidelijk, wie er gaat winnen ook. Een  goed geschreven, onderhoudend verhaal met een beetje diepgang, meer niet. Ik heb het met plezier gelezen.

Proxima Rising – Brandon Q. Morris

Het vorige deel beschreef hoe een hoofdpersoon uit de vorige afleveringen, Marchenko , van zijn lichaam gescheiden werd en als software verder moet. In deze aflevering vindt hij zich ineens terug als leider van een expeditie naar Alpha Centauri. Hij weet niet waarom en hoe hij daar terecht is gekomen. Hij bevindt zich in een ruimteschip ter grootte van een breinaald met een fotonenzeil. Hij versneld. Door zg. ‘fabricatoren’, arbeidertjes op nano-nivo, wordt het ruimteschip gedurende de reis uitgebouwd, doordat allerlei atomen en moleculen uit de ruimte worden opgenomen en gebruikt voor de bouw van een ruimteschip. Er zijn een aantal bevruchte eicellen aan boord. Als het ruimteschip groot genoeg is, worden Adam en Eva ontdooit en kunnen ze groeien. Dat is niet zonder risico. Tijdens een grote stralingsstorm sterft het eerste duo, en moet een tweede duo ontdooit worden. Zij ontwikkelen zich tot een stel pubers als ze uiteindelijk op Alpha Centauri aankomen. Er zou een verzoek om hulp zijn opgevangen op Aarde. De landing is niet eenvoudig. Het blijkt te gaan om een planeet die altijd met één kant naar de zon is gewend. Hete voorkant, koude achterkant en smal gebied waar leven mogelijk is. Er is leven, maar niet iets intelligents. En dan: er blijkt een ruimteschip van de Aarde te zijn geland, ook geleid door een Marchenko. Zijn Adam en Eva zijn echter gestorven en zelf is hij niet ongeschonden door de reis te zijn gekomen. Hij is jaloers op de ‘kinderen’ van zijn kopie.

Führerschein

We hebben hier in Duitsland allerlei mijlpalen gehad. De koop van het huis (!), alle geregel er omheen: verzekering, TüV auto, nieuw paspoort aanvragen en vooral: etc.

Onderschat het niet, er zijn mensen die denken dat je even de grens overwipt en daar gaat wonen en alles blijft bij het (Nederlandse) oude. Dat is niet het geval. De laatste (?) hindernis die nog door mij genomen moest worden, was het rijbewijs. Het begon al wat te kriebelen, nog maar 6 maanden dan loopt mijn rijbewijs af! Op een blog las ik iets over hoe dat ging: volle wachtruimtes, nummertjes trekken, uren wachten, geschoffeerd worden. Het ging hierbij om Meppen. Duitse ambtenaren zouden horken zijn. Dat is goed mogelijk, voor de telefoon komen ze vaak niet verder dan drie woord zinnen en gooien dan de hoorn er weer op (echt waar!).

Maar het rijbewijs: googelen leverde bitter weinig op. Ineens zag ik iets over ‘Ausländer’. Daar val ik toch ook onder? Die moesten binnen een half jaar hun rijbewijs opnieuw aanvragen, hun eigen rijbewijs zou niet meer geldig zijn. In de overtuiging een EU rijbewijs te hebben reed ik al 3,5 jaren met mijn oude NL rijbewijs. Bij incidentele grenscontroles werd er niets van gezegd, ik heb er Probefahrten mee gemaakt en zelfs een auto gekocht. Ik heb toch niet 3 jaren met een ongeldig rijbewijs gereden? Nee! Als je een EU rijbewijs hebt kun je dat blijven gebruiken tot de eind datum!

Het viel allemaal erg mee. We vonden uiteindelijk de plek waar we moesten zijn: Kreis Meppen, Ordeniedrung 1, 49716 Meppen. Een passerende beambte leidde ons naar de juiste gang, een klant wees ons een kantoortje waar een aanvankelijk zeer afstandelijke dame ons te woord stond. Ik overhandigde de benodigde zaken: paspoort, rijbewijs, meldebescheinigung, pasfoto. Omdat het een EU rijbewijs was, was een en ander snel geregeld. Betalen (EU 35,–) en weer weg. Dat afrekenen gaat aan een kassa automaat in de gang. Je krijgt een wit Emsland pasje, dat moet je meenemen, in de gleuf steken en dan kun je met je bankpas of contant afrekenen. De beambte ontdooide vrij snel en bleek zelfs sympathiek.

Vandaag kon ik het rijbewijs halen, ik kreeg een schriftelijke mededeling. Het was ook mogelijk om het te laten opsturen. We zijn er weer geweest, naar binnen, rijbewijs ‘umtauschen’ en weer weg. Ik ben nu echt Duitser!

Varusschlacht – Bramsche Kalkriese

We bezochten vandaag het museum rondom de zogenaamde  ‘Varusschlacht’ in  het jaar 9 CE. Romeinse legioenen werden door de Germanen in een val gelokt en massaal afgeslacht. Een slachtpartij van die grootte moet zijn sporen wel nalaten en dat is ook zo. Er zijn veel restanten gevonden.

Wij waren geheel alleen in het museum en konden dus rustig alles bekijken. Het feitelijke museum is ondergebracht in de ‘Turm’, opgetrokken uit roestig ijzer. Dat was op een zeker moment modern, alles lekker laten wegroesten. Wat daar getoond wordt, is bijna niets. We begonnen met twee uitgesproken matig tot slechte filmpjes. De tweede film ging over ‘Hoe zou de wereld eruit zien als de Germanen verloren hadden’? Zinloze vraag. Verder werd uitgebeeld met poppetjes hoe groot een legioen is. Er waren een paar schedels en botjes, een paar munten, dat soort zaken. Buiten werden er bomen gesnoeid, we waren dus iets beperkt in onze bewegingsvrijheid. Maar veel was het niet. Het geheel is vooral ingesteld op scholieren, die vanuit het hele land en soms van daarbuiten komen. Als geïnteresseerde particulier kan ik het niet aanraden. Heel ver rijden voor vrij weinig.