Die Jesus Welle – Richard Marbel

Na het overlijden van zijn grote liefde stopt  Michael met zijn onderzoek naar de kwantumwereld en wordt priester. Dan wordt hij door zijn voormalige opleider gevraagd om mee te doen aan een experiment, waarbij verplaatst zal worden naar de kwantumwereld. Het vermoeden bestaat dat dit samenvalt met het ‘hiernamaals’. Dat blijkt ook zo te zijn. Hij treft zijn geliefde, die maant hem echter om weer terug te gaan naar de gewone wereld. Ze zullen elkaar later weer ontmoeten. Hij komt er achter dat zijn mentor van plan is om de parallelwereld commercieel uit te baten. ‘Wilt u uw gestorven geliefde weer ontmoeten?’ Samen met andere kwantumreizigers gaat hij daar een kwantumstokje voor steken. Ondertussen ontmoet hij ook nog Jezus, vandaar de titel van het boek.

Een waardeloos verhaal. De karakters zijn tamelijk eenvoudig. Als je het wil lezen moet je het zelf weten, ik kan het echter niet aanraden.

Kansen voor de Veenkoloniën

Vandaag was ik bij een symposium, ge-organiseerd door ‘Kansen voor de Veenkoloniën’. Dat lijkt nodig, want het gaat daar niet allemaal even goed. De meeste werkloosheid, de laagste inkomens, de laagste levensverwachting, de meeste kinderen met overgewicht van het land. Iemand die een opleiding gedaan heeft, blijft niet in Oost-Groningen. Er lijkt een achterstand in alles, het is een krimpregio.
Er werd een aantal tabellen getoond die een en ander aanschouwelijk maakten. Er volgden twee ‘workshops’.
De ene ging over gezondheidsvaardigheden, toegespitst op analfabetisme. Een zeer groot deel van de regio bewoners kan niet lezen of heeft daar grote moeite mee. Hoe herken je ze? Hoe benader je ze? In Winschoten is er in ieder geval het Taal centrum, waar lees cursussen gevolgd kunnen worden.

De tweede werd verzorgd door een aantal ervaringsdeskundigen armoede. Zij hadden alle hun eigen verhaal over de oorzaken en gevolgen van armoede. Daar werd het wat op toegespitst, naar mijn idee ging eigenlijk meer over een cultuur van onwetendheid. Het ging over scheidingen, losse relaties waar weer kinderen uit geboren werden, de angst dat die kinderen dan weer afgenomen zouden worden. Maar ook: de barrière van de bureaucratie. U kunt geen uitkering krijgen want u hebt geen adres en geen paspoort. U kunt geen huis krijgen want u hebt geen paspoort. U kunt geen daklozen uitkering krijgen want u bent zwanger. En als u na de geboorte van het kind geen huis hebt, wordt het kind afgenomen. Etc.
Het is een ellendige wereld waarin elke hulpverlener met grote argwaan wordt bekeken. Er wordt vooral mooi weer gespeeld, want de angst je kinderen te verliezen is groot.
Als hulpverlener sta je machteloos omdat je niet vertrouwd wordt.
Ik herken in dit alles het standpunt van Theodore Dalrymple. Armoede is een symptoom van een zichzelf in standhoudende cultuur van onwetendheid, generatie op generatie. De ervaringsdeskundigen die nu een opleiding in die rol volgen, zouden weleens een heel belangrijke rol kunnen spelen.

 

John James Johnson Chroniken 1, 2 und 3 – Arne Danikowski

Dit is zo’n SF serie die je leest omdat alle clichés die je kunt bedenken er in zitten. De hoofdpersoon is een stoere maar rechtvaardige man. Hij is officier in het Keizerlijke leger en vecht tegen hagedisachtige wezens (Cliché: slechte buitenaardsen zijn het liefst reptielig of insect-achtig). Hij raakt zwaar gewond maar wordt weer opgelapt en wordt hoofd van de lijfwacht van de keizerin. Natuurlijk krijgen ze een relatie. Een andere bijzonderheid is dat de schepper van hemel en aarde (die geen god is) nogal uitgeput is van al dit werk en zich nestelt in het hoofd van de held. Dat maakt je feitelijk onoverwinnelijk en de held is dan ook regelmatig de enige overlevende van allerlei slachtpartijen. De boekjes zijn tamelijk dun en als je dus in het verhaal gezogen bent, moet je wel de volgende deeltjes kopen. Geen aanrader.

Discussie avond ‘Heilige Geest’

Deze donderdag avond spraken we met een paar mensen over de Heilige Geest. Wat doet de HG in mijn leven. Een lastige vraag, ik maak dat onderscheid in de Drie-eenheid eigenlijk nooit, ik ben een echte monotheïst. De triniteit is een lastig iets, naar mijn idee het best weer te geven als de drie werkzame krachten van God. Hij heeft er oneindig veel, maar deze worden benoemd door de Kerk. De Joden hebben daarom in principe geen probleem met de Triniteit (Lapide-Is dat niet de zoon van Jozef?).
Maar als je het toespitst, dan is de HG, in het Aramees en Hebreeuws de ‘Ruach’. De kracht die aanzet tot beweging, bekering, vindingrijkheid, motivatie en vooral: etcetera.
Al discussierend kwamen we terecht bij de Rooms Katholieke Kerk. Vòòr het het Tweede Vaticaans Concilie was de RK kerk inderdaad een verstard iets. We spraken over de biecht, hoe mensen vroeger moesten biechten en op den duur maar zonden gingen verzinnen. Ik heb dat nooit herkend in mijn eigen katholieke jaren, die ik als rijk en mooi heb ervaren. Jammer dat ik toen te veel werk naar me toe heb laten komen ….
Maar goed, ik heb in mijn initiatietijd wel gebiecht en dat is een indrukwekkende ervaring, helemaal als je recht voor de priester zit, zonder luikje. Zo zie je maar weer dat we allemaal zo onze stereotiepe ideeën hebben over andersgelovigen. Het ‘Ware Kerk’ idee blijkt niet alleen iets voor Vrijgemaakten te zijn. Een beetje humor en begrip kan geen kwaad. Zo had ik vandaag met een collega die Moslim is, een gesprek hoe je verschillende soorten moslims kunt onderscheiden aan de vorm van hun baard.