Maandelijks archief: december 2018

Thorgal – Aniël

Al heel lang volg ik de stripserie ‘Thorgal’. De essentie van het verhaal: In het verre verleden hadden de mensen op aarde al een hoog technologische beschaving, maar werden vanwege diverse oorzaken gedwongen te verhuizen naar een andere planeet. De resterende mensheid op Aarde verviel weer tot barbarendom. Na tig-duizend jaar komen de de geëmigreerde mensen terug, gedwongen door o.a. grondstoffen tekort. Ze zijn verder geëvolueerd, ze hebben die verse ‘parapsychologische’ vaardigheden.

Combineer deze vaardigheden met Aardse barbarij, Vikingen, maar ook een tamelijk reeële godenwereld en magie en je hebt Thorgal. De tekenaar, Rosinski is heel lang betrokken geweest bij dit project. Ik heb erg lang Thorgal gevolgd, maar ik ga nu afhaken omdat

1. de tekeningen vreselijk zijn geworden. Vlekkerig. Als schilderij misschien wel mooi, maar niet als strip tekening.

2. Het verhaal begint goedkoop te worden, tè toevallig allemaal. Misschien goed om er een punt aan te draaien en iets nieuws te beginnen. Er zit overigens wel enig verschil tussen de verschillende verhaal lijnen.

The Jesus Wars – Philip Jenkins

How Four Patriarchs, Three Queens, and Two Emperors Decided What Christians Would Believe for the Next 1,500 Years‘. Een indrukwekkend boek met bijzonder veel informatie. Zoveel, dat een eerste lezing alleen maar kan dienen voor het grote beeld, dat bij een tweede lezing nader en nauwkeuriger ingevuld moet worden. Ruwweg wordt de ontwikkeling vanaf de 4e t/m de 7e eeuw besproken. Vooral de periode nà Constantijn. In de christelijke wereld hield men zich bezig met zaken waar ik mij over blijf verbazen. Niet als theologische discussie, daar is niets mis mee. Maar dit ging veel verder. Dit ging o.a. om macht en politiek. Het christendom was aardig gecorrumpeerd in die tijd, waarbij ik de oprechte gelovigen niet tekort wil doen. Maar aan de top ging het niet alleen om theologische geschillen, het had ook alles te maken met de zetel van de bisschop, de invloed die hij had. Alexandrië was heel belangrijk, maar ook Antiochië, Constantinopel. Afwisselend waren zij dominant of niet. De keizers speelden een belangrijke rol met hun wisselende voorkeuren, maar hun vrouwen of dochters vaak nog meer. Die vormden soms een officieuze regering waarbinnen veel kerk aangelegenheden werden geregeld. Het ging vooral over de aard en natuur van Jezus. Was hij God in mensengestalte, of was hij allebei en zo ja in welke vorm dan? Daar waren allerlei varianten in, meestal gebonden aan de zetel van de één of andere bisschop. Die van Alexandrië was altijd een monofysitist, iemand die vond dat Jezus God in mensengedaante was.

Het tweede concilie van Ephese was een dieptepunt. De bisschop van Alexandrië had een knokploeg van monofysitistische monniken meegenomen die met bedreiging en geweld allerlei zaken wisten door te drukken. Later werd dit tijdens het Concilie van Chalcedon weer rechtgetrokken. ‘Chalcedon’ bleef echter een twistpunt. Er zijn goede argumenten om aan te nemen dat kerkstrijd een belangrijke oorzaak was van de ondergang van het West Romeinse rijk. Over Arius en Pelagius heb ik het dan nog niet gehad.

In de 7e eeuw vielen de Islamieten binnen en daardoor kwam de dogmatiek wat anders te liggen. De eerste 100 jaren waren niet slecht voor de kerk in Egypte en elders, maar de onderdrukking nam snel toe, de christenen in de Islamitische wereld werden een minderheid. In het barbaarse westen werd ‘Chalcedon’ gevolgd. Dat het westerse christendom vooral Chalcedon volgt heeft meer te maken met het wegvallen van het oosterse christendom dan met het gelijk van ‘Chalcedon’. Na de Islamisering van het Oosten, kreeg de Paus ook meer macht. Vòòr die tijd was hij meestal een speler in de zijlijn, op een enkele uitzondering na.

Ook in het Westen bleef de kerk een politieke factor. Pas nà de Reformatie werd dat langzaamaan anders.

Wat ik in ieder geval meeneem van dit boek, is de vraag of ik met mijn huidige visie wel christen had willen zijn in die tijd. Veel van wat we in de tegenwoordige tijd Moslims verwijten, was in die tijd schering en inslag. Het begin van de Jeshua beweging en wat het later werd liggen ver uit elkaar. Ik kom daar op terug na lezin van een ander boek.

Devils Nebula – Eric Brown

Een goed verhaal. De mensheid heeft zich in het heelal verspreid, de totale menselijk ruimte wordt de ‘Expansie’ genoemd.  Die wordt tamelijk strak en eenduidig geregeerd. Aangrenzend is het gebied van de Vetch. Er zijn regelmatig geschillen met dit ras. Voorbij het Vetch gebied bevindt zich de ‘Duivels nevel’ zo genoemd vanwege het uiterlijk, met twee hoorns.  In dit gebied achter de Vetch ruimte hebben zich menselijke kolonisten gevestigd, aanhangers van een vreemde sekte. Een SOS wordt opgevangen, een kreet om hulp! Dan begint de reis door de Vetch ruimte. Eenmaal bij de kolonisten aangekomen wacht een onaangename verassing.

 

Meer ga ik niet verklappen. Spannend, goed geschreven, en redelijk origineel, iets dat in de SF steeds moeilijker wordt.

Scientific American – A Matter of Time

Dit nummer begint met enige fysische beschouwingen over tijd. Hoog speculatief en vooral beschouwend. Het is duidelijk dat men daar niet echt raad mee weet.

In het biomedische artikel  ‘Biological clocks’ staat een opmerking over de relatie tussen deficiënte bioklokken en o.a. ADHD, Parkinson, kanker en SAD. ADHD zou te maken kunnen hebben met frequente aandachts-spikes die de interne klok starten, zoiets. Bij Parkinson is er minder dopamine beschikbaar, zelfde verhaal, tijd wordt anders ervaren.
Het corpus striatum is één van die plaatsen in het brein waar duizenden neuronen convergeren naar naar 1 neuron.
Het 24-uursritme zit stevig verankerd in ons lichaam. Ook in celkweken is een circadiaan ritme aanwezig. De tijdvariatie is minimaal.
Hoewel licht niet nodig is voor dit ritme, is het wel nodig om de klok aan te passen aan de actuele situatie. De feitelijke klok zit gedeeltelijk in de Nucleus Supra Chiasmaticus, in ieder geval als het gaat om bloeddruk en lichaamstemperatuur.
De menstruatiecyclus heeft niets met de maanstand te maken, de overeenkomst zou toevallig zijn.
De relatie tussen geheugenverlies en tijd laat zich goed illustreren bij schade van de hippocampus en de temporale kwab. Hippocampus schade maakt de vorming van nieuwe herinneringen onmogelijk. De temporale kwab is essentieel bij het opslaan en oproepen van tijd gerelateerde herinneringen. Het lijkt er op dat tijd lijn geheugen en gebeurtenis geheugen twee verschillende dingen zijn.

Tenslotte nog enige artikelen over klokken en tijdmeting. Die heb ik overgeslagen.