Maandelijks archief: augustus 2020

Perry Rhodan 100 – De doel ster

Ik ben gestopt met het lezen van Perry Rhodan na nummer 3500. In het Duits dan, in andere talen is hij er dacht ik niet meer. Als puber heb ik zo ongeveer de eerste 99 afleveringen wel gelezen. Zelfs mijn vader las ze wel. Tot ongeveer dit nummer heb ik alles gelezen, ik had zelfs een abonnement, iedere 2 weken kwam een nummer door de brievenbus. Op een zeker moment was het niet meer handig. Het abonnement werd opgezegd. Gelukkig kan ik nu, na al die jaren, langzaam weer inlezen, alle nummers zijn nog te koop.
Hoe dan ook. De oorlog tegen de Droefs, samen met de robotregent heeft de bouwplannen voor de zogenaamde lineair aandrijving opgeleverd. In dit deel wordt een proefvlucht gemaakt met een nieuw gebouwd model. Een lineair vlucht tussen twee dimensies door. Omdat het zo nieuw is en zo snel, vliegt men dwars door een zon heen en daarna door een energiescherm dat een compleet zonnestelsel omvat. Hier leven de Akonen, de voorouders van de Arkoniden, volledig niet gedegenereerd. De bewoners denken aanvankelijk te maken te hebben met Arkoniden, maar als blijkt dat het mensen zijn, willen ze die uitschakelen. Het is voornamelijk vanwege de zwoele interactie van Perry Rhodan met Auris van Las-Toór dat ze kunnen ontsnappen. De telepathie en telekinese van Gucky niet te vergeten. Het voelt als een soort vals spelen. De Aarde redt het altijd en overal,vooral dankzij Perry Rhodan en niet te vergeten zijn vriendjes en zwijmelende vriendinnen. Van wat voor interstellaire ras dan ook (dit om onze woke vrienden koest te houden).

Die Verborgene Intelligenz Im Universum – Bernard Haisch

De schrijver is astrofysicus. Ik heb hem op internet uitgeplozen en het is een persoon met een bewezen staat van dienst. Dat maakt je niet noodzakelijk wijzer, maar maakt wel dat je binnen je vakgebied weet wat er te koop is.
Een thema dat frequent bij hem terugkeert is het gegeven dat een kwantumdeeltje v.w.b. zijn eigenschappen afhankelijk is van de bewuste waarneming van de waarnemer. Dit speelt overigens alleen (of vooral) op elementair niveau. Tegen de achtergrond zoals de schrijver schetst is het onwaarschijnlijk dat bewustzijn slechts een epifenomeen van hersenactiviteit is.
Stringtheorie is tot op heden niet bewijsbaar en lijkt slechts een interessante wiskundige oefening te zijn waar (te) veel wiskundigen zich mee bezig houden. Een bevinding volgens stringtheorie is het bestaan van een vrijwel oneindige hoeveelheid universa met een oneindige hoeveelheid variabelen. Er bestaan dus universa waarin nooit leven kan ontstaan, een aantal waarin het misschien kan en enige waarin het wel kan. Dat wij in dit universum bestaan is dus min of meer logisch. De schrijver blijft lang hangen bij de kwantummechanica, vooral bij de invloed van het bewustzijn op het gedrag van de diverse deeltjes. De uitkomst van een meting wordt feitelijk bepaald door de meting zelf. Deze stelling, die ik vaker gelezen heb, moet ik nog verder uitdiepen. Je leest dit vaker, maar is het ook echt zo?
Interessant is, hij heeft daar wel gelijk in, dat ‘natuurwetenschap’ = fysica. Alle andere wetenschappen zijn volgens deze stelling te herleiden tot fysica. Diverse wetenschappen proberen zich te spiegelen aan fysica. Volgens de auteur kunnen ze daar beter mee stoppen, de fysica heeft de laatste 50 jaren vrijwel niets nieuws bijgedragen. Een wetenschap die deze eeuw sterk naar voren komt is de biologie (de nieuwe ‘natuurwetenschap’). Het idee dat op basis van deeltjes bewegingen (in principe) de toekomst, onze gedachten etc. voorspeld kunnen worden, zijn niet te onderbouwen, ze kloppen niet. OP basis van de primaire deeltjes ontstaan moleculen die aan geheel eigen wetten voldoen. Een DNA molecuul is complexer dan een elektron.

Het boek is duidelijk religieus, of spiritueel getint. De schrijver probeert eigenlijk een soort ‘Theorie van God’ op te stellen en is daar aardig in geslaagd. Wij kennen God uit zijn schepping (de Big Bang en alles wat daaruit voortvloeide), hij legde de basis en liet alles zijn beloop om daarmee ervaringen op te doen. Daarom kloppen alle natuurkundige waarden ook zo mooi. Alles is in feite een onderdeel van God. Wij zijn onderdeel van God. Zoals in de Vedanta wordt geschreven: “Gij zijt dat”. Ook vele mystici uit allerlei religies komen vaak met hetzelfde. Dat is een belangrijk gegeven. Markus Borg (zie mijn beoordeling van zijn boek) komt met hetzelfde, hecht ook veel waarde aan ervaring. Moslims en orthodoxe christenen alsmede zekere hindoe kringen (etc) die sterk vasthouden aan overgeleverde teksten zijn onderdeel van een probleem. De tekst is namelijk primair, geopenbaard door God, overgeschreven door allerlei mensen met de nodige fouten en invoegingen, vertaald uit talen die niet meer te controleren zijn, open voor extreme hoeveelheden interpretatie. Bekijk de gemiddelde theologen boekenkast maar eens. Dit geldt voor alle Abrahamitische godsdiensten. Zij zijn, volgens de schrijver, meer onderdeel van een probleem dan van de oplossing ervan.

Dan Cooper: 3 kosmonauten

Deze strip heb ik gelezen in de PEP, een wekelijks verschijnend stripblad in die tijd. Dan Cooper was nooit mijn favoriet, in dit verhaal ben ik alleen maar gesterkt in mijn mening. Een professor heeft iets met anti-zwaartekracht ontdekt en dat moet met 3 ruimtecapsules uitgetest worden. Er is echter een saboteur die alles voortdurend dwarsboomt. Dat blijkt achteraf de broer van de prof. Ook als de 3 kosmonauten eenmaal in een baan om de aarde zijn gaat er een en ander fout. De tekeningen zijn aardig, maar laten rare dingen zien, bv een capsule zonder enige brandstoftank waar enorme vlammen van de motor uitkomen. De 3 capsules moeten even koppelen, landen in de Alpen (zie cover) en dan worden ze opgepikt. Zwak verhaal. ik kan het niet aanraden.

Pelgrimstocht naar Mekka – Ilija Trojanow

De schrijver, zelf geen moslim, bereid zich voor op de Hadj, geholpen door Indiase vrienden en leermeesters. Er ging erg veel energie zitten in allerlei rituele handelingen, het leren van gebeden. Waarom de rituelen zo zijn is vaak niet helder, dat was nou eenmaal zo. De meeste moslims lijken niet of nauwelijks op de hoogte van de inhoud van hun geloof, bij vragen kun je altijd bij de Imam terecht. Zo’n rotsvast geloof met zo weinig onderbouwing! Sociale ongelijkheid valt tijdens de Hadj misschien gedeeltelijk even weg, maar is verder alom tegenwoordig. Saoudi’s zijn over het algemeen vervelende mensen (ik hoorde dat ook van een vriend die de Hadj heeft gedaan). Citaat: Als vandaag de dag juristen beweren dat de Hadj geen verplichting meer is, dan stoelt hun mening op de hondse manier waarop pelgrims worden behandeld, geheel in tegenspraak tot de wil van God.

Mekka is altijd het centrum geweest van slavenhandel (alle kleuren), de slavenmarkt was maar een klein eindje van de Kaäba verwijderd. Toen de Turken dit uiteindelijk verboden, plaatsten zij zich volgens sjeik Jamal buiten het geloof (!)
Maar: de Hadj verbindt en is emotioneel. Behalve bij massale evenementen, dan is het opgaan in de massa levensgevaarlijk. Naastenliefde en omzien naar elkaar verdwijnen snel in de massa, de kans om je groep kwijt te raken zeer reeel!
Maar goede mensen zijn er overal en altijd, ook dat komt naar voren.
De schrijver brengt het hele verhaal eigenlijk zonder waarde oordeel, hij beschrijft hoe het ging. Goed verslag, lijkt mij.