Maandelijks archief: februari 2021

Die Haarteppichknüpfer – Andreas Esbach

In een geïsoleerd deel van de Melkweg worden op verschillende planeten tapijten geknoopt uit de haren van vrouwen. De knoper is een man, die bij voorkeur met meerdere vrouwen trouwt die verschillende haarkleur hebben. Daarnaast nog bijvrouwen etc. De economie is gebaseerd op dit bedrijf. Eens in de zoveel tijd worden de tapijten opgehaald. De mensen zijn de overtuiging toegedaan dat dit een geschenk is voor de Keizer, een mythische figuur met goddelijke eigenschappen.  Hij hangt al die tapijten ter decoratie in zijn paleizen. Maar is dat werkelijk zo?

Bijzonder origineel verhaal tegen de achtergrond van een onvoorstelbaar groot en machtig Imperium. Het verhaal wordt geschreven vanuit de optiek van verschillende personages. Een aanrader!

Eines Menschen Flügel – Andreas Esbach

De planeet waar dit verhaal speelt heeft een dikke wolkenlaag, je kunt de sterren niet zien, de zon ook niet, maar het is wel dag en nacht. De bevolking is menselijk, maar met vleugels. Ongeveer 1000 jaren geleden zijn de voorouders (‘Ahnen’) op deze planeet geland met een sterrenschip, de Heimstatt. Omdat de het oppervlak van de planeet bezaaid is met vleesetende planten, de Margors, hebben de voorouders hun nazaten genetisch gemanipuleerd: ze hebben vleugels, worden niet zo groot en zijn behoorlijk sociaal. Iedereen woont in enorme bomen, een dorp heet dan ook ‘nest’.De voorouders hebben veel boeken nagelaten over hoe men het leven moet vormgeven, met uitleg over van alles en nog wat. Er is een verbod op het maken van machines, want dat geeft uiteindelijk alleen maar ellende. Er is een geheime orde die er op toeziet dat er geen machines worden ontwikkeld. In het verhaal wordt duidelijk dat de voorouders op de vlucht waren voor het Imperium, een immens groot Imperium met erg weinig persoonlijke vrijheid.

Dit is de achtergrond van het verhaal. Een schitterend verhaal met veel aandacht voor de individuele karakters. Je leest hoe een persoon bij een bepaalde gebeurtenis betrokken raakt, daarna lees je hoe een andere persoon erbij betrokken raakt, en eventueel ook nog een derde. Die stijl herhaalt zich. In de verhalen van Eschbach komt het Imperium vaak terug als een Moloch van ongekende grootte en een Imperator die onsterfelijk is. Hoe hij dat werd is een geheim dat alleen de Imperator weet.

De verhalen van Eschbach die ik tot nu toe gelezen heb zijn bijzonder origineel, spannend met aandacht voor de karakters. Wel veel toevalligheden, maar zonder dat werkt er niets. Een aanrader!

Roodbaard

Vanaf ongeveer 1965 was ik abonnee van de PEP, het op één na beste stripblad ooit (ik vond Kuifje beter, maar niet veel). Dat ik het niet meer precies weet komt omdat mijn moeder in een opruim stemming de PEPs bij het oud papier gooide, ze waren ineens weg. Vanaf 1967 heb ik ze nog. De meeste Roodbaard verhalen stonden in de PEP. Het verrast dat Roodbaard voor de lezers een sympathieke figuur is, terwijl hij een meedogenloze moordenaar en dief is.Vader en pleegzoon zijn voortdurend bezig elkaar te redden uit gevangenschap en penibele situaties. Dat anderen daarbij om het leven komen is ondergeschikt belang, het gebeurt dan ook grootschalig, bemanningen tellen nauwelijks mee, laat staan burgers. De tekeningen zijn bijzonder goed, het valt niet mee, lijkt me, om telkens zò nauwkeurig al die schepen en golven en landschappen te tekenen. De gezichten lijken erg veel op elkaar.

Verder, als ‘Jip en Janneke’ tegenwoordig niet meer in de bibliotheek mogen staan, dan is deze strip ook absoluut uit den boze voor mensen die een verhaal en personages niet in hun context kunnen of willen zien.

Roodbaard 1e deel

1. Roodbaard is een onsympathieke, meedogenloze schurk. Moorden en roven, geen genade. Bij een moordpartij blijft een klein kind over, Roodbaard adopteert hem en noemt hem Erik.

2. Erik wil geen piraat worden. Hij gaat in Londen studeren, maar moet Roodbaard, die gevangen is genomen, bevrijden. Daarbij verliest hij zijn alternatieve identiteit. Hij moet uit Londen vluchten.

3. Door zijn vlucht uit Londen komt hij op een eiland voor de Afrikaanse kust terecht waar een Spaans schip bezig is slaven te vangen. Erik lost het op en zeilt naar Frankrijk terug.

The Islamic Jesus – Mustafa Akyol

Ik volg de schrijver op Twitter, zodoende kwam ik aan deze titel. Hij is overtuigd moslim en heeft een uitgesproken mening over de huidige islam: die is in een crisis. Maar dat is niet het onderwerp van dit boek.  De ondertitel is “How the King of the Jews became a prophet of the Muslims”. Hij heeft hierover een studie gemaakt van de vroeg christelijke ontwikkelingen en heeft de Bijbel gelezen. Een belangrijke bevinding van hem, maar niet verrassend, is dat Jezus niet goed te begrijpen is zonder rekening te houden met zijn joodse achtergrond. Het gegeven dat God door Jezus weleens ‘Vader’  wordt genoemd, wil nog niet zeggen dat God ook echt de vader was en dat Jezus echt de Zoon van God was. Niet anders dan dat wij zoon/dochter van God zijn.

Paulus heeft met de zending naar de heidenen de monotheïstische Jezus in een polytheïstische wereld gebracht. Het idee dat Jezus de zoon van God was, was daar veel logischer, de drie-eenheid ook makkelijker te volgen.

De andere vorm van christendom, die van Jezus’ broer Jacobus was strikt monotheïstisch. Jezus was de Messias, maar hij was een gewoon mens, niet iemand om te aanbidden. Ik ben het in grote lijnen absoluut eens met Akyol. Dat wil niet zeggen dat ik moslim ga worden, maar wel dat ik monotheïst ben. De triniteitsleer lijkt toch wel een groot struikelblok, hoewel moslims het erger interpreteren dan het in feite is. Dat heeft iets met taal en cultuur te doen. Met name het woord ‘zoon’ (‘walad’) in het Arabisch, houdt een seksuele relatie in tussen beide ouders. Ondenkbaar natuurlijk, ook voor christenen. Er is een verschil tussen ‘zoon/kind van God’ en ‘Gods zoon’. Ook de joodse christenen moesten niets van de 2e term hebben. De 1e term houdt alleen een bijzondere relatie met God in, niets meer. Daarover kunnen Joden en moslims het wel eens zijn. 

De volledige doctrine van de triniteit werd vastgelegd in 381 door het Concilie van Constantinopel. 

Het Unitarisme dook in de loop van de geschiedenis telkens weer op. Een bekende unitarist was Michael Servetus, door o.a. Johannes Calvijn op de brandstapel gezet vanwege zijn Unitarische denkbeelden. Hij schreef daar een boek over: De Trinitaris Erroribus. Vanuit Polen, via Nederland werd ook in Engeland het Unitarisme weer actueel en onderdrukt. In deze visie is Jezus de Logos, het Woord, een uitlegger van Gods wil. Maar niet God!

In de islam komt Jezus terug in de eindtijd. In Medina is grafruimte voor hem gereserveerd naast Mohammed. Wat Mohammed begon zal Jezus beëindigen, daarna zal hij sterven. Jezus is echter bij veel moslims niet populair, dat lijkt vooral te maken te hebben met een antipathie voor het christendom. Erg jammer, alle Abrahamitische godsdiensten hebben veel gemeenschappelijk, hoewel het christendom met de triniteitsleer er wel uitspringt.