Tagarchief: Mustafa Akyol

Re-opening Muslim Minds – Mustafa Akyol

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is muslimminds-210px.png

Volgens de schrijver was de Islam in de beginperiode een zeer tolerante religie die oog had voor onderdrukten, zoals vrouwen, slaven, kinderen. T/m de 11e eeuw steeg de filosofie (was toen hetzelfde als wetenschap algemeen) tot grote hoogten. Heel wat Islamitische geleerden waren een voorbeeld voor westerse collega’s, meestal veel later. Ze waren ook niet bang om van niet-moslims te leren. Maar ergens vanaf die tijd kwam er de klad in. Er was een sterke connectie tussen Islam en staat. Er waren vele stromingen, in het boek wordt een globaal onderscheid gemaakt tussen de Muta’zila (rede is belangrijk en ook noodzakelijk voor het interpreteren van de Koran) en de Ash’ariten (Koran en geloof bepalen alles, rede is fout). Aanvankelijk waren de Mutazilisten de grootste stroming, na de 11e eeuw werden dat de Asharisten. Dat verschil werd goed zichtbaar tot op de huidige dag. De Ashariten verklaren alles door de wil van God. Een appel valt niet naar beneden vanwege de zwaartekracht, maar omdat God dat doet. Je moet niet raar staan te kijken als hij een keer omhoog valt. De Koran werd letterlijk genomen, het systeem dat latere verzen eerder konden opheffen maakte dat een bepaalde stroming dominant kon worden. Die was niet vriendelijk naar ongelovigen. Deze theologie is de dominante visie in de meeste moslimlanden. De schrijver laat zien dat de Koran heel anders gelezen dient te worden, namelijk in context en niet letterlijk. Dan zien veel zaken er anders uit. Mooier. Ongeveer dat is het thema van dit boek. Als je het gelezen hebt, heb je ook een beetje een idee waarom bv Al-Quaida, ISIS en De Taliban doen wat ze doen. Het zou voor o.a. politici verplichte kost moeten zijn.

Een aanrader!

The Islamic Jesus – Mustafa Akyol

Ik volg de schrijver op Twitter, zodoende kwam ik aan deze titel. Hij is overtuigd moslim en heeft een uitgesproken mening over de huidige islam: die is in een crisis. Maar dat is niet het onderwerp van dit boek.  De ondertitel is “How the King of the Jews became a prophet of the Muslims”. Hij heeft hierover een studie gemaakt van de vroeg christelijke ontwikkelingen en heeft de Bijbel gelezen. Een belangrijke bevinding van hem, maar niet verrassend, is dat Jezus niet goed te begrijpen is zonder rekening te houden met zijn joodse achtergrond. Het gegeven dat God door Jezus weleens ‘Vader’  wordt genoemd, wil nog niet zeggen dat God ook echt de vader was en dat Jezus echt de Zoon van God was. Niet anders dan dat wij zoon/dochter van God zijn.

Paulus heeft met de zending naar de heidenen de monotheïstische Jezus in een polytheïstische wereld gebracht. Het idee dat Jezus de zoon van God was, was daar veel logischer, de drie-eenheid ook makkelijker te volgen.

De andere vorm van christendom, die van Jezus’ broer Jacobus was strikt monotheïstisch. Jezus was de Messias, maar hij was een gewoon mens, niet iemand om te aanbidden. Ik ben het in grote lijnen absoluut eens met Akyol. Dat wil niet zeggen dat ik moslim ga worden, maar wel dat ik monotheïst ben. De triniteitsleer lijkt toch wel een groot struikelblok, hoewel moslims het erger interpreteren dan het in feite is. Dat heeft iets met taal en cultuur te doen. Met name het woord ‘zoon’ (‘walad’) in het Arabisch, houdt een seksuele relatie in tussen beide ouders. Ondenkbaar natuurlijk, ook voor christenen. Er is een verschil tussen ‘zoon/kind van God’ en ‘Gods zoon’. Ook de joodse christenen moesten niets van de 2e term hebben. De 1e term houdt alleen een bijzondere relatie met God in, niets meer. Daarover kunnen Joden en moslims het wel eens zijn. 

De volledige doctrine van de triniteit werd vastgelegd in 381 door het Concilie van Constantinopel. 

Het Unitarisme dook in de loop van de geschiedenis telkens weer op. Een bekende unitarist was Michael Servetus, door o.a. Johannes Calvijn op de brandstapel gezet vanwege zijn Unitarische denkbeelden. Hij schreef daar een boek over: De Trinitaris Erroribus. Vanuit Polen, via Nederland werd ook in Engeland het Unitarisme weer actueel en onderdrukt. In deze visie is Jezus de Logos, het Woord, een uitlegger van Gods wil. Maar niet God!

In de islam komt Jezus terug in de eindtijd. In Medina is grafruimte voor hem gereserveerd naast Mohammed. Wat Mohammed begon zal Jezus beëindigen, daarna zal hij sterven. Jezus is echter bij veel moslims niet populair, dat lijkt vooral te maken te hebben met een antipathie voor het christendom. Erg jammer, alle Abrahamitische godsdiensten hebben veel gemeenschappelijk, hoewel het christendom met de triniteitsleer er wel uitspringt.