Tagarchief: Science fiction

Lumera Expedition 1: Survive – Jona Sheffield

Het eerste deel van de trilogie. Het boek begint met de hoofdpersoon Julia die achtervolgd wordt door militairen nadat ze een poging tot inbraak heeft gedaan. Het heeft iets te maken met hersen-implantaten die de overheid de mogelijkheid geven tot controle en manipulatie van individuen. Die implantaten gevende overheid de mogelijkheid om 75% van de bevolking de opdracht te geven om zelfmoord te plegen. Julia en haar vrienden zien kans om halverwege het proces in te grijpen, maar dan hebben al miljoenen mensen zelfmoord gepleegd. De (US) regering geeft vervolgens de rebellen de schuld van deze slachting.

Het hoofdstuk daarop begint met ene Peter die zich ooit als ongeneeslijk zieke heeft laten invriezen. Een paar honderd jaar later wordt hij ontdooit en genezen (en van een implantaat voorzien).

Daarna wordt de wereld situatie uitgelegd. Het milieu is volledig van slag in de 21e eeuw. De zeespiegel is enorm gestegen, steden zijn ondergelopen. Er wordt gebouwd aan arkschepen die kolonisten naar andere planeten moeten vervoeren. Overal zijn milieuvluchtelingen. De overheid probeert maximale controle uit te oefenen. Julia en haar vrienden (allemaal rijk) willen daar iets aan doen. En hier begint het verhaal. Dat speelt gedeeltelijk in de 21e eeuw en 200 jaren later, op een arkschip dat de planeet Lumera nadert. Aan boord de vader van Julia (Peter) en haar broer. De FBI agent John. Julia heeft kans gezien een plaats te krijgen op het tweede Arkschip. Ze gaat in cryoslaap. Als ze wakker wordt, een paar honderd jaar later, wordt ze gearresteerd wgs terreurdaden en samen met haar vrienden berecht. Omdat ze vrijgesproken wordt van moord krijgt ze niet de doodstraf, maar moet ze samen met haar vrienden en familie zien te overleven op Lumera.

Het is een klassiek SF verhaal, alles zit erin. Dat is niet erg je kunt daar spannende verhalen mee maken. Dat is de schrijver goed gelukt. Het leest vlot weg. De karakters hebben iets oppervlakkigs, zijn weinig complex. Ik vraag me ook af hoe een wereld die volledig aan het instorten is, zulke hoogtechnologische schepen, robots etc kan bouwen met zo ongehoord veel grondstoffen. Verder valt op dat alles gebeurt in de USA en een beetje in Canada. Alle schepen lijken daar ontwikkeld te worden, alleen daar is ook de ruimtelift.

The Boat of a Milion Years – Poul Anderson

Een van de beste SF romans die ik ooit gelezen heb. Er zijn van die boeken daar neem je desnoods een dag vrij voor om ze uit te lezen. Dit is er zo een. Er worden veel boeken geschreven, ook science fiction. Boeken die worden bejubeld verdwijnen onder de laag van andere boeken die ook weer worden bejubeld. Wat blijft is een troosteloze berg papier, of tegenwoordig zinloze bestandjes.

Dat is jammer, want dit is mijns inziens een bijzonder boek. Er bestaan mensen die door een DNA mutatie niet ouder worden. Dat is niet hetzelfde als onsterfelijk. Door geweld kunnen ze sterven, maar niet door veroudering. De mutatie is extreem zeldzaam, maar als je het over een periode van bijvoorbeeld 10.000 jaren rekent, dan moeten er toch enige tientallen mensen hiermee rondlopen. In het boek is dat ook zo. Ze weten niet van elkaars bestaan, soms vindt een toevallige ontmoeting plaats zonder het geheim van de ander te weten. Maar uiteindelijk is dat toch onvermijdelijk. Dit boek beschrijft de geschiedenis van een tiental mensen in de loop van zo’n tienduizend jaren. Sommigen sterven door geweld, anderen maken er zelf een eind aan, een kleine kern gaat door tot in de (voor ons) verre toekomst. Echt een geweldig verhaal, absolute aanrader!

Perry Rhodan 100 – De doel ster

Ik ben gestopt met het lezen van Perry Rhodan na nummer 3500. In het Duits dan, in andere talen is hij er dacht ik niet meer. Als puber heb ik zo ongeveer de eerste 99 afleveringen wel gelezen. Zelfs mijn vader las ze wel. Tot ongeveer dit nummer heb ik alles gelezen, ik had zelfs een abonnement, iedere 2 weken kwam een nummer door de brievenbus. Op een zeker moment was het niet meer handig. Het abonnement werd opgezegd. Gelukkig kan ik nu, na al die jaren, langzaam weer inlezen, alle nummers zijn nog te koop.
Hoe dan ook. De oorlog tegen de Droefs, samen met de robotregent heeft de bouwplannen voor de zogenaamde lineair aandrijving opgeleverd. In dit deel wordt een proefvlucht gemaakt met een nieuw gebouwd model. Een lineair vlucht tussen twee dimensies door. Omdat het zo nieuw is en zo snel, vliegt men dwars door een zon heen en daarna door een energiescherm dat een compleet zonnestelsel omvat. Hier leven de Akonen, de voorouders van de Arkoniden, volledig niet gedegenereerd. De bewoners denken aanvankelijk te maken te hebben met Arkoniden, maar als blijkt dat het mensen zijn, willen ze die uitschakelen. Het is voornamelijk vanwege de zwoele interactie van Perry Rhodan met Auris van Las-Toór dat ze kunnen ontsnappen. De telepathie en telekinese van Gucky niet te vergeten. Het voelt als een soort vals spelen. De Aarde redt het altijd en overal,vooral dankzij Perry Rhodan en niet te vergeten zijn vriendjes en zwijmelende vriendinnen. Van wat voor interstellaire ras dan ook (dit om onze woke vrienden koest te houden).

The Pride of Chanur – C.J. Cherryh

Het verhaal begint ergens in de Melkweg bij een groot ruimtestation ‘Meetpoint’ waar interstellaire handel wordt gedreven.Het schip ‘Pride of Chanur’ ligt daar in het dok. De kapitein is Pyanfar Chanur, ze heeft een nicht bij zich, Hilfy, die in opleiding is. De gehele bemanning bestaat uit vrouwelijke Hanu, dat is een op leeuwen gelijkend ras. Er komt opeens een vreemd wezen door de open laadklep naar binnen hollen. Is het intelligent of een dier? Onmiddellijk daarna breekt de hel los en moet het schip vluchten voor de Kif. Dat is een akelig en agressief ras met veel militaire schepen. Zij willen dat beest hebben. Dat beest blijkt intelligent en betitelt zichzelf als ‘mens’. Dat is iets nieuws, in het bekende universum heb je natuurlijk de Hanu, de Kif, maar ook de Mahendo’sat, de Knnn en de Stsho.
Aardige aan dit verhaal dat mensen nu de ‘aliens’ zijn. Verder lijken de Hanu in gedrag en moraal zoveel op mensen dat ze, behalve vwb uiterlijk, niet echt exotisch zijn. (Mocht iemand dit als racistisch beschouwen: dat is niet zo).

Expeditionary Force 1 (Columbus Day) – Craig Alanson

Op een kwade dag komt er ineens een aantal ruimteschepen uit de lucht vallen. Eén stort neer in een dorpje, de rest vernietigt de belangrijke industriegebieden en energieverzorging, waardoor een groot deel van de infrastructuur van de Aarde verdwijnt. In het dorpje blijkt dat de inzittenden buitenaardse soldaten zijn, ze lijken wat op hamsters, ze noemen zichzelf Ruhar. De held, Joe Bishop, weet samen met een aantal dorpsbewoners een soldaat te vangen en over te dragen aan de militairen. Hij is zelf militair, vandaar. De Ruhar worden verdreven door de Kristang, een soort hagedissen die meteen de natuurlijke bondgenoten worden van de Aarde. Je voelt het al aankomen: hagedissen, dat kan niet goed komen, en dat komt het ook niet.

De Kristang vragen Aardse militairen voor hun strijd tegen de Ruhar en die krijgen ze. De held, die ook bij die troepen zit, komt terecht op ‘Paradise’ een planeet die net is veroverd op de Ruhar, ze moeten er voor zorgen dat de Ruhar fatsoenlijk van de planeet verdwijnen. Als de Kristang uiteindelijk hun Nazi mentaliteit laten zien, weigeren veel Aardse militairen mee te werken. Gelukkig veroveren op dat moment de Ruhar de planeet weer terug, eigenlijk zijn ze wel aardig. Het verhaal begint vervelend te worden als Joe een kleine supercomputer (heel erg super) ontdekt die door de ‘Ouden’ is gebouwd, die heel veel kan en niet groter is als een bierblikje.

Die ouden waren de eerste bewoners van de Melkweg die alle geheimen der natuur hadden opgelost en daarna verdwenen. Er ligt in het universum nog veel spul van ze, deze entiteit die ‘Skippy’ gedoopt wordt, is één van die ‘spullen’. Omdat hij bijna alles kan wordt het verhaal wat saai, de discussies wordt pseudo lollig. O ja, zowel de Kristan als de Ruhar hebben een ander ras als patroon boven zich staan, en die ook weer. Het doet een beetje denken aan de ‘Uplift-saga’ van David Brin. Het boek was aardig om te lezen, het eind is wat teleurstellend.

Bewaren

The Stars My Destination – Alfred Bester

Het is al een oud boek. Het verhaal speelt in een nabije toekomst. De mensen hebben het ‘jaunten’ ontdekt. De naam komt van de eerste die het overkwam, het is teleporteren door de geest over een afstand van duizenden kilometers, maar niet meer. Je moet redelijk goed weten waarheen precies. Wat er anders gebeurt is niet duidelijk. De manen van de buitenplaneten zijn in oorlog met de aarde en Mars. Het verhaal begint in een scheepswrak dat rond drijft in de ruimte. De hoofdpersoon Gully Foyle, is de enige overlevende van een aanval en zit al een half jaar in een ruimte ter grootte van een inloopkast. Er is voldoende zuurstof voor die kast. Hij heeft een ruimtepak waarvan de zuurstofflessen het niet doen, dus hij kan ongeveer 5 minuten uit de kast om uit het wrak zijn voorraden te halen. Eindelijk ziet hij een ruimteschip dichterbij komen, hij kan de naam lezen. Maar daarna verdwijnen ze en laten hem achter. Hij zweert wraak. Zijn haat maakt dat hij zich op allerlei gebieden ontwikkelt. Hij begint het wrak aan te pakken en ziet uiteindelijk kans om het op gang te krijgen, uiteindelijk komt hij in de asteroïden gordel terecht, wordt gered door een vreemd volkje dat daar ooit is gestrand en zich zelf verder heeft ontwikkeld en door de rest van de mensheid is vergeten.
Hierna wordt het wat warrig. Waarom hij werd achtergelaten wordt steeds duidelijker. Hoe het precies zit vindt u HIER.
Het verhaal lijkt wel wat op de SF versie van ‘De Graaf van Monte Christo’. Aan het eind blijkt hij de enige mens die in staat is om van ster naar ster te ‘jaunten’. Hij eindigt uiteindelijk op de asteroïde waar hij ook begon, in een klein vertrekje, in diep religieuze vervoering.

Titan – Brandon Q. Morris

Het vervolg op Enceladus. Het ruimteschip ILSE verlaat Enceladus, Marschenko voor dood achterlatend. Maar net als in de laatste Marsfilm is hij dat natuurlijk niet. Hij ziet kans om zich naar het duikbootje te slepen en daar binnen te komen. Ondertussen vliegt de ILSE naar Titan, waar een signaal van de als verloren beschouwde Huygens satelliet is ontvangen. Als ze daar landen, lijkt het erop dat de gehele oppervlakte van Titan organisch is, een soort collectief. Ze kunnen maar ternauwernood ontkomen. Marschenko weet een signaal naar de aarde te sturen dat hij nog leeft. Omdat hij er van overtuigd is dat hij niet gered kan worden, duikt hij met het bootje opnieuw de diepte in, om de daar aanwezige raadsels op te lossen alvorens te sterven.
Hij krijgt contact met de intelligentie onder het ijs. Het is een sterk geestelijk wezen, gebaseerd op organisch weefsel dat planeet omspannend lijkt te zijn. Deze vertelt ook dat op Titan een vergelijkbare intelligentie ontwikkelt, maar een kind vergeleken met hem. Hij is miljoenen jaren oud. Op een andere maan is nog zo’n intelligentie maar die lijkt minder plezierig. Leven komt dus veel voor.
De Enceladus intelligentie kan Marschenko niet redden als organisch wezen, maar wel zijn geest. Marschenko wordt in de computer van de duikboot gekopieerd. Zijn lichaam blijft achter.
De ILSE heeft te horen gekregen over het signaal van Marschenko en vliegt terug naar Enceladus. Als de duikboot gevonden wordt en ze hebben zich overtuigd van zijn echtheid, wordt hij stiekem naar een opslagmedium gekopieerd en meegenomen. Het moet stiekem, want Mission Control wil geen buitenaardse software aan boord en stelt ook dat ze geen toestemming zullen krijgen om terug te keren als ze de software installeren. Dat gebeurt toch en de ILSE vliegt naar huis.

The Ship Series Book one: Landfall – Jerry Aubin

Weer eens een Science Fiction van een nieuwe schrijver gelezen. Het valt op dat het steeds moeilijker wordt om originele vindingen in een verhaal te stoppen. In dit geval gaat het om een groot ruimteschip dat gebouwd is in een grote asteroïde van zo’n 100 km lang. De Aarde is vergaan, hoe of wat is onduidelijk. Maar men heeft op het laatste moment dit schip gebouwd met de allerbeste technologie en daar miljoenen mensen ingevroren. De leiding is in handen van militairen, het onderhoud gebeurt door de burgers. Op die burgers wordt verachtelijk neergekeken. Het Schip zoekt bewoonbare planeten om kolonisten uit te zetten. Als zo’n planeet wordt gevonden gaat een groot deel van de ingevroren burgerij en de deel van de actieve, samen met militairen die hun maximale waardering niet hebben gehaald naar beneden. Ze krijgen hulpmiddelen en moeten zichzelf daarna zien te redden. Onderweg komt men wel eens wat ‘aliens’ tegen, die zijn bijna altijd vijandig. En op veel planeten vindt men een bevolking van reuzen mieren. Hoe die daar gekomen zijn? En dan vindt een militaire cadet tijdens een actie een Aardse shuttle in het oerwoud. Prompt wordt de vinder vermoord. En de cadet die bij haar was, wordt nu ook met de dood bedreigd. Waarom? Hij besluit om zijn geheim op het Schip bekend te maken en moet dan vluchten voor zijn leven, de onbekende diepten van het schip in…
Aanvankelijk was ik niet echt enthousiast over het verhaal. De thema’s waren bekend, ik weet uit welke boeken ze komen. Maar dat geeft niet. Ze zijn ingebed in een spannend verhaal met een eigen originaliteit. De personages zijn wat twee dimensionaal, of goed, maar dan ook erg goed, of ze zijn door en door corrupt.